De bevoegdheden van de Europese Unie worden duidelijker afgebakend. Publieke diensten (zoals volkshuisvesting, sociale zekerheid en gezondheidszorg) vallen bijvoorbeeld niet onder de interne markt. Lidstaten houden dus een ruime bevoegdheid op die terreinen.

Ook krijgen nationale parlementen mogelijkheden om besluiten tegen te houden.