Op de avond dat ik deze column schrijf, is Titanic op tv. Jeugdsentiment, al zeg ik het zelf. Ik vraag me af waar de poster van Leonardo DiCaprio is gebleven, waar ik als twaalfjarig meisje zo lang naar kon staren. Ik mag de film van mijzelf kijken tot aan het eerste reclameblok, want dan moet ik echt weer verder. Een column over de eurocrisis, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want daar ís al zoveel over geschreven en gezegd. Wat zou ik daar nog aan kunnen toevoegen?

Mijn gedachten dwalen af en ik denk aan Kate, die ongeveer nu met haar mooie paarse hoed gracieus de loopplank zal betreden. Ze lijkt haar schaapjes keurig op het droge te hebben, maar later zien we; niets is minder waar. Het grote geld komt slechts van haar steenrijke verloofde… Hè?! Waar heb ik dat eerder gezien? Al die Europese overheden die jarenlang hebben zitten slapen, hielden de schijn op en kregen hun geld wel van investeerders en burgers.

En dan Leonardo, die arme sloeber die zijn ticket voor de boot zelfs moest winnen. Maar toen hij er eenmaal op zat, bevond hij zich al gauw tussen de onbereikbare rijken. De een wond hij om zijn vinger, de ander moest niets van hem hebben. Is dat niet net als de tien oost-Europese landen die enkele jaren terug met z’n allen bij de EU kwamen? Eigenlijk waren ze te min voor het grote schip dat EU heet, maar warempel, in de loop der jaren hebben ze de meeste westerse landen toch voor zich gewonnen. Sterker nog, de Baltische staten, Roemenië en Bulgarije maken tegenwoordig de grootste economische groei door in de hele EU. Hé! Ook Leonardo promoveerde in een klap van de goot naar een heuse auto in het vrachtruim!

Nadat ik me dit allemaal heb bedacht, vind ik het tijd voor een kop thee. Stiekem kijk ik even hoe ver de film is. Met wapperende jurk rent Kate langs de kolenscheppers onderin het schip. Die werken daar om hun geld te verdienen en de boel draaiende te houden, niet omdat ze zo nodig naar Amerika moeten. Nadat de kapitein de grote fout maakt ondanks het gevaar voor ijsbergen tóch op volle kracht vooruit te gaan, worden de hardste werkers van het schip na de aanvaring als eerste getroffen en staat bij hen het water als eerste letterlijk tot aan de lippen. De eerste klas feest ondertussen gewoon door. Ergens zie ik weer een vergelijking met de hiërarchie in Europa…

Mijn overpeinzingen houden hier op. Het is kwart over elf en ik ga mijn tanden poetsen. De matroos heeft zojuist vanuit zijn kraaiennest gebruld: ‘Iceberg, straight ahead!’ Maar hoe de kapitein zijn schip ook wendde of keerde, de ijsberg was al niet meer te ontwijken.

Joliene Lugtigheid is redacteur bij PDC Informatie Architectuur en redacteur voor de website europa-nu.nl.